AYRILIĞIN ARDINDAN - Sosyal Bilimler

AYRILIĞIN ARDINDAN

AYRILIĞIN ARDINDAN

Beraber dinlediğimiz müziği dinliyorum yeniden…İnanılması güç, anlatılamayacak hüsranlar verdin bana, bu genç bedenim çok yara aldı…Bilirmisin? bu genç beden ne ölümlere, ne kayboluşlara tanık oldu…Sen hep o inanamadığım sözcüklerle geldin, inanmak istemediğim sözcüklerle…Hırpalayan, tüketen bir yaradılışın vardı..Her insan gibi ben olmanın duygusunu taşıyordun yüreğinde…( Beni anla, beni dinle, benim dediğim gibi olsun)…Kayboldum bu cümlelerin arasında bir girdabın içine girdim, bir çekmece gibi sıkışıp kaldım…Anlatmaya çalıştım bende kendimi anlamadın,kayboluyorum, sen olmaya başladım…Öyle derin ki sevgin kaybettiriyor bana kendimi …Hiç bırakmayacaksın? Gitmeyeceksin değilmi? Öyleyse kal, hep benimle kal…Seni dinleyeceğim kendimi yok edeceğim beynimde yeterki kal…Artık hiçbir yere sığamıyorum, sığınamıyorum…Gittin işte, her giden gibi..Uzun zaman oldu..Ardından akıttığım gözyaşlarım dinmeden teselli bulamadan daha gerçek bana döndüm, kendime, en acı olan buydu zaten…Hata diye adlandıramam, pişmanlık hiç değil.. O kaybolmuşluğun içinde mutluydum bir zamanlar…Bakışlarım ürkekti, sözcüklerim titrek, sevgiyle çarpıyordu kalbim tek farkla…Bu benim için en büyük farktı…Bu benim için kendimi kapatan bir farktı…İnanmadığım bir dünya kalbimin çarpıntılarıyla inandım ben…Çocuk oldum, haylaz oldum ellerinde, bazen sevgi dilenen bir dilenci…Her şeyden önce sevgi zayıf olmak demekti beklide bunu seninle öğrendim…Aşk…Aşk…O ilk çarpıntı, sarhoşluk hiç gitmedi benden seninleyken…Hep özeldin…Sevgimdi seni özel yapan, içimdeki aşk…Artık elma şekeri yemiyorum, oyuncak bebeklere tahammülüm yok…Gerçekler o kadar acı yüzüme vurdu ki, yanımda olsaydın görebilseydin derdim…Aşkınla uysallaşın bu haylaz kızın şimdi ne kadar dirençli olabildiğini…Hırçınlığıyla karşısından gelen kayayı toza çevirdiğini tanık olamadın...Neden mi? Senden sonra hayatıma dostlar almaya kalkıştım…İnce hesapların ardına sığınan, hiçbir zaman sözünde güven hissedemediğim insanlara tanık oldum, Bazen bende onlar gibi oldum…Kendimi bulma sürecinde…Kabul ediyorum yenildim bir dönem belki…Kendime gelmem için şarttı bütün bu olanlar şimdi o zamanlarıma gülüyorum…Aynayı yüzüme çevirip bakmadığım günlerdi o zamanlar güzel yüzümü her sevinçten sakladığım günler…Gömülmüştüm acıların içine…Aslında sensiz hayat yoktu….Sabah ne gün ışığı giriyordu penceremden…Nede gecenin karanlığı…Sonbahar,Kış, İlkbahar, yaz işte söylenen cümleler karanlığımda …Sıcağı, soğuğu hissetmediğim zamanlar...Ölümlere tanık oldum yokluğunda daha öncede bahsettiğim gibi yaşamanın bir insan için ne kadar mucizevi bir şey olduğunu öğrendim…İçimde babamın yavaş yavaş kaybolacağını hissettiğim gün…İyi olmalıydım…Bu kayboluşla hiç farkında olmadan sevdiklerimi kaybedecektim…Kendim için değil başkaları için bir şeyler yapmalıydım her zamanki gibi…Babamın acısın hissettiğim gün…Öyle bir tokat indiki yüzüme kendi yenilgimi, boşvermişliğimi öyle derinden hissettimki aynaya bak, kendine bak dedi içimdeki ses…Daha öncede tekrarlamıştı bu sözleri…Ama bu denli ağır gelmemişti…Gözyaşlarım sel oluyordu…Yine yüreğim ağlıyordu…Bu defa yaşanmamışlıkların adına hiç göstermediğim şevkati gösterdim insanlarıma, hiç inanmadığım yüzlere inandırdım içimdekini…Kötü bile iyi oluyormuş iyinin karşısında geçte olsa fark ettim…Artık hiçbir insan yenemez aşkım sen bile…Her insan ayrılığın ardından kendi oluyormuş yine…Kendimim işte…Tüm iyi niyetimle…Kaybolmamak üzere...

Paylaş

Etiketler: Ayriliğin Ardindan

deryadeniz79

Üyemiz, Aslan Burcu 52 Yaşında, Mesleği: DİĞER,

Yorumlar
Yorum Yaz
Güvenlik Kodu