Bir cam ardından bakan gözleri bilir misiniz, boş sokaklara
Ve çizgilerin yapılış miatlarını alınlarda yıllar boyunca
Yüreği ile büyüttüğü canlar savrukken dört bir tarafa,
Beklemenin sancılarını, yürek çarpmalarındaki gel gitlerini
Her an kapı çalınacakçasına tetikte olmalarını
Akşam yükünün gündüzden üzerlerine çullanmalarını
Ve çocuklarından uzak bir anayı bir babayı tek başına oturmuş düşlerken bilir misiniz?
Aklınıza gelir mi?
Arayın hemen şimdi tezi yok, geçi yok.
Yağmur yoklamadan, rüzgâr sınamadan, yürek kanamadan,
Bu günün geçsilerinde yarının düşlerinde bekletmeden
Arayın, ısıtın onları, karın tokluklarındadır zati onlar
Ekmek istemezler, su istemezler…
Ses verin onlara, tebessüm verin, koku verin,
Olabiliyorsa eğer ellerinizi verin. Hemen şimdi tezi yok.
Onlar bizim en büyük sevdamız unutmayın.

ANTROPOLOJİ

Sayfayı Yazdır | Pencereyi Kapat