Bana her bakışında yanardım.Sanardım ki yüreğinde bir damla ben ben vardım.Belki bana aldırmazdın ama ben içten içe ağlardım.Etrafıma güzel bakışlar atardım çünkü bana bakabilirsin ihtimalini o yaramaz aklımdan hiç çıkarmadım.Arkadaşlarla sohbete dalardım ama aklımda yine sen vardın.Sen bilmezdin ama ben içten içe ağlardım.
Olmayacağını bildiğim bir sevgi için çırpınmaktansa senin olduğun yerden kaçardım.Ama gene de seni görmeden yapamazdım.Gözlerine bağlandım, gülüşüne hayrandım,sen bilmezdin ama ben içten içe ağlardım
Ben aşkı zayıflık olarak belledim.Zorladım kendimi ama yinede sevdim.Ah şu laf dinlemez nefsim!Yaramaz çocuklardan bezmiş anneler gibi hiç laf dinletemedim.Sen ve herkes bilmezdi ama ben içimde, içten seni besledim.
Ben içine kapanık sevgisini belli etmeyen biriydim.Fark etmemek için çok çaba sarf ettim.Dedim ya sana ve nefsime yenik düştü yüreğim.Olsun, engelleri aştığımı zannetim ama önümde mayın tarlası olduğunu fark ettim.Başkasını sevdiğini öğrenince mayının birisine dek geldim.Kolumu, bacağımı aklımı ve bir nebze olsun sevginden duyduğum ümidimi yoğun bakımda kaybettim!

ANTROPOLOJİ

Sayfayı Yazdır | Pencereyi Kapat