Samanalevi Netkafe Anasayfa

Kanadında Umudun

Sosyal Ağ Paylaşımı :                                

	Ekleyen : ogniela Zaman : 08 Ocak 2008 Okunma : 569 Yorumlar : 0 - Yorumları Oku - Yorum Yaz

Ben hep beni sevmeyen adamları sevdim.

        Hep benden bir adım önde olan, benden uzakta duran, gülüne diken kaldığım, gölgelerinde durduğum ama yüreklerine sokulamadığım adamlar…

        Benim olmayacaklarını bile bile yüreğimde onlara birer yer açtığım, sözlerinden ve bakışlarından bir sürü anlamlar çıkardığım…

        Sevmeye korktuğum ama duygularıma engel olamadan delice tutulduğum…

        Onlara tutulmanın ne kadar saçma olduğunu bile bile bir rüzgar ile birlikte onlara doğru savrulduğum… Bir dal gibi tutunmaya çalıştığım… Düşmemek için dört elle sarıldığım…

        Sularında boğulduğum, yollarında kaybolduğum adamlar…

        Bir türlü ulaşmayı beceremediğim, ellerini tutamadığım, gözlerine bakamadığım, kendi içimde onlar için kendimle boğuştuğum…

        Sustuğum, sustukça sessizliğe dolandığım, acılara bulaştığım, tek taraflı sevdalar yaşadığım…

        Bazen onlar yüzünden kendimi tanımadığım; duygularıma, yüreğime, kelimelerime yabancılaştığım…

        Bana bir kere bile “seni seviyorum” dememiş, sevgimi fark etmemiş adamlar…ya da sevgimi fark ettiremediğim…yüreğimin sesini duyuramadığım adamlar…

       

        Ben hep beni sevmeyen adamları sevdim.

        Neden, bilmem ama ben hep sonbaharları seçtim mevsim diye, dost diye yalnızlıkları.

        Geceleri açıldı yüreğimin gülleri, ruhum karanlıklara sarıldı.

Kışlara alıştı hüzün vurmuş gözlerim.

Ayaklarım beni hep dağ başlarına götürdü; uçurumlara, kimsenin ayak basmadığı ya da basmaya korktuğu topraklara, bir fırtınanın tam başlangıç noktasına…

Sonunu bilmediğim, sarsıntılı, vurgun yemiş gibi sancılı hayatların ortasında buldum hep kendimi. Kurtulamadım, sıyrılmayı beceremedim bu çalkantılı yaşamlardan.

Mutlulukların gölgesinde kaldım hep, gözyaşlarının tesirinde, hüzünlü hikayelerin bitmeyen kederinde…

Beni sevmeyen adamların yolunda buldum hep kendimi, belki bir gün severler diye… Belki bir gün yüreklerinde soluklanırım, ellerinde hayat bulurum, gözlerinde yaşadığım acıları unuturum diye…

Umudun kanadına tutundum hep.

Yıldızlar kaydıkça zemheride, hıdırellezde birleştikçe Yakup’la İlyas, dilek tuttum onları düşünerek.

Onları düşünerek, kendi derinliğimde bir yol buldum sevgilerin en güzeline.

Gökyüzünün en mavisine kuşlar uçurdum sevgiyle ama yine de sevgime karşılık bir sevgi bulamadım onların derinlerinde.

Sevemedim de şöyle gerçekten delicesine, ölürcesine; sevilmedim de…

Ve ben hep, sürekli aynı şiiri okumaktan yorulmuş, aşk filmlerinde aynı rolde oynamaktan bıkmış bir halde, ümitsizce, beni sevmeyen adamları sevdim.

Konuya Ait Yorumlar

Şu an yorum yazılmamış!..

İlginizi Çekebilecek Konular
Başlık	Ekleyen
Yaşamak	ogniela
Toplum Yaşamının Ana Denklemleri	afflicted_
Ben Kimim	sudenaz
Günlük Ayak Bakımı	deryadeniz79
Atatürk 10 Kasım	ogniela
Venüs'le Buluşma	afflicted_
Sütü Neden Ve Nasıl İçmek Gerekli	ogniela
Sevgi İçin	sevgiden
Rock'n Roll Yasakları	duru
Sevilmek İçin Randevu	safir
Bir Şiir Yaz Bana	likevoyager
Zengin Fakir Ayrımı	A.OZTURK
İmkansızın	deryadeniz79
Sadakatın Güzel Yüzü	ogniela
İstanbul'un Kurtuluşu	deryadeniz79
Samimi İman	A.OZTURK
Sen Yalnızlığa Bir Şeyler Anlattınmı?	ogniela
Selam Olsun Hayata	ogniela
Selülit İçin Bitkisel Yağ Karışımı	safir
Öpücükler	afflicted_