Haraca (acıya) kelepçe vurulmuş yüreklerin bir köşeye kısılıp kalmışlığıdır hayat son dem noktasının.. Umutların gün gün belki an an yitip gitmesidir dalmış gözün içinden geçenler..

Nice eyvahlarını yaşıyoruz belki geçmiş pişmanlıkların cam göbeği merkezinde.. Yada keşkeleri peşpeşe sıralıyoruz denizin ortasındaki yakamoza vurmuş aklımızdan..

Oysa durup bir düşünmeksizin koynumuza aldığımız bal tadındaki öfkelerimizi bir nebze olsun dizginleyebilseydik aldığımız nefesi koyverirken dudaklarımızın arasından hayata..

Veyahut sirke tadındaki keskinliklerimizi bileylemeden önce taşa vurabilseydik körelmesi için.. Durup düşünmeye mahal kalmayacaktı dalmış aklımızın pişmanlıklarını yaşadığı bir deniz kenarında..

Yaşadığımız her anın sonrasında başımıza ne geleceğini bilemediğimiz gerçeğiyle tedirgin yaşamalıyız oysa..

Değil on dakikanın..

Değil on saniyenin..

Anın gerisinin bilinmezliğinin farkına varmışlığıyla harmanlamalıyız hoşgörülüğümüzün sınırlarını.... Çırpınıp durduğumuz yaşam savaşında katsayı ile çarptığımız hırçınlıklarımız bir zaman sonra pişmanlık yada keşkelerle gelip bir anımıza damga vuruyor işte..

Geri dönüşü varmı..?

HEYHAAAAAT..!

Giden gitmiş kalan sağlar bizde kalır diye düşünmenin adıdır işte..

AYMAZLIK..

GAMSIZLIK..

VİCDANSIZLIK..

ARSIZLIK..