
-
Hayatımın Anlamıydın
Sosyal Ağ Paylaşımı :

“HAYATIMIN ANLAMIYDIN ASLINDA,
ANLAMIYLA BİRLİKTE HAYATIMI DA GÖTÜRDÜN YANINDA…”
Saatler gitmeyi gösterdiğinde; Ah ki ne Ah! Sen, evet sen her şeyim… Yaşanan onca acının üzerine gelenimdin. Gidiyorsun! Yanımdayken kalbimi kabartan o sevinçlerim, şimdi sonsuz acılarım olacak. Kara kara bakıyor sensizlik gözlerime. Sevgim, beklentilerim, geleceğim dipsiz, karanlık bir kuyuya düştü. O kuyunun içinde umutsuz onlarca ben var. Seni, her şeyim olan seni soruyorum her gecenin sabahında o umutsuz “ben” lere. Nedenini bilmiyorum umutsuzca ve anlamsızca bakıyorlar öylece gözlerimin içine. Bir kez daha kanıyor içim yokluğunda umutsuzca.
Her gün akşama dönmeye başladığında bir garip hüzün çöker yüreğime; seninle öyle ya da böyle nefes aldığım her yerde birden karşıma çıkacaksın sanıyorum, ürperiyor içim ve heyecanla sana söyleyeceklerimi tekrarlıyorum... Sanki karşımda görüyorum bal gözlerini küçücük pembe dudaklarını. Ama her karşıma çıkanla uzaklar biraz daha uzaklaşıyor. Her gelen başka olunca üzülüyorum. Kendimden gitmek istiyorum gidemiyorum. Geri dönmeyi deniyorum dönemiyorum. Ve kalbimde olduğu için kalbin, yerinden de sökemiyorum. Seni bulamadığım her akşam, sanki bir hüzünlü şarkı söylüyor düşüncelerim... Ve her zaman vazgeç artık diyen bir düşünce; Diyor ki, kavuşamayacaksan ortaya konan kalbin ne hükmü var… Biz bir gün bir yerde mutlaka kavuşacağız.
Gün batışlarında özlemin, sıcaklığın, hasretin bastırır, bir tuhaf olurum. Bilirim aslında uzakta ama kalbimin atışı kadar yakınımdasındır. Aklıma her gelişinde, bir şeyler düğümlenir boğazıma, yutkunurum, buğulanır gözlerim. Her şey dar gelir sıkar bedenimi, aslında ben hiçbir şey istemem işte o anlarda, sadece ama sadece gülümseyen siluetin yeter buğulu gözlerime. Senden geçmek kolay değil. Gidiyorsun vazgeçemediğim, artık sensiz geçeceğim kaçamak tuttuğum ellerinden yürüdüğümüz yollardan. Bırakma beni der gibi bakıyorsun mahzun gözlerinle, ağlıyoruz gözlerimizi kaçırarak çaresizlik tıkanmışlık içinde, ama ümidimizi yitirmeden. Kalplerimiz öyle bir sızlıyor ki gökyüzü kararıyor sanki bizimle birlikte ağlayıp gözyaşlarımızı gizlememize yardım etmek istercesine… Gitmeni izlemek zor, inan gözyaşlarım dinlemiyor beni “gitsem de seninleyim seni seninle bırakmıyorum ki “ diyen sesini duyduğumda…
Bir gün bitecek her şey, adını koyamadığımız, yaşayamadığımız ve hatta yaşadıklarımızla bitecek. Çektiğimiz acı kalplerimiz arasında kalacak, bilemeyecek kimse, göremeyecek ve bir daha yaşanmayacak hiç kimse tarafından. Sensiz geçecek her anıma hasretini ekeceğim azar-azar. Adını, gülümseyişini, bal rengi gözlerini, küçücük, elimden bırakamadığım, serçe parmağını anacağım her saniye. Sensizliğin sızısını yaşayacağım kalbimin en derininde. Ben yaşarken sen hissedeceksin, kokunun, sesinin, bakışlarının hasreti ile yanan; sensizliğimin acısını… Sen gideceksin… Ve sen gittiğinde kurumuş toprak gibi sevgisiz, sevginsiz kalan kalbim filiz vermeyecek bir daha.
Bir rüya görüyorum yarına dair, sanki bir karaltı beliriyor o dipsiz karanlık kuyunun üzerinden. Küçük ama güçlü bir el uzanıp tutuyor o umutsuz “ben”lerden birini ve “bak diyor, sözümde duruyorum. “Geldim, sana geldim haydi tut elimi çıkalım bu karanlıklardan gidip kalan ne varsa yaşanmamış yaşayalım” diyor billur bir ses. Ama bir türlü o rüyanın sonunu göremiyorum. Rüyada da olsa yeniden umutlandırıyor, sessizce ama sürekli ağlayan kalbimi o billur ses.
Tam bir çelişkiler yumağı aslında. Darmadağın, paramparça ve sanki boynumda yağlı bir ilmekle ve ellerimde kadife kelepçelerle yaşamak bundan sonra payıma düşen. Sen yine de beni affet canımın içi, tüm yaşananlar seni kaybetmek için çok erken ama sevmek için çok geç olduğunu tüm hışmıyla hep vuracak yüzüme. Hayatımın anlamıydın, giderken bütün anlamıyla birlikte hayatımı da götürdün yanında…
Konuya Ait Yorumlar
Şu an yorum yazılmamış!..
İlginizi Çekebilecek Konular |
Başlık |
Ekleyen |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Yorum Gönder